Beste winterhorrorfilms

Welke Film Te Zien?

Dag Van De Week: Maandag Dinsdag Woensdag Donderdag Vrijdag Zaterdag Zondag

Genre:  Fantastisch Drama Komedie Thriller Detective

Type:  Film   Serie

Show

Stuur Me Per E -Mail Toon Op De Site

Krediet: Warner Bros

De meesten van ons hebben dit jaar waarschijnlijk meer tijd dan normaal thuis doorgebracht, en na acht maanden wordt het waarschijnlijk behoorlijk gek. Erger nog, het zal niet snel veranderen, omdat veel staten gedwongen zijn de avondklok te verhogen en meer bedrijven te sluiten in een poging om te voorkomen dat het virus zich nog verder verspreidt. Er is echt geen sprake van: het is klote!

Maar horrorfilms hebben een geheime kracht die zelden wordt overwogen: ze laten de dingen in je eigen leven beter lijken. Een slechte kampeertrip gehad? Kon niet zo erg zijn als die afgebeeld in Slaapkamp of Vrijdag de 13e ! Kunnen je ruzies met je familie misschien net zo erg uitpakken als die in? Erfgenaam ? Nare droom? Nou, je werd wakker, nietwaar? Je zit dus niet in Elm Street. Natuurlijk kan een goede horrorfilm ons tijdens het kijken bang maken en ons misschien zelfs aan het schrikken houden nadat de aftiteling is afgelopen, maar uiteindelijk kan men zeggen: 'Ik had het tenminste niet Dat slechte.'

Laten we, ter ere van ons gedwongen verblijf voor de komende wintermaanden, eens kijken naar enkele van de beste 'besneeuwde' horrorfilms, waarin onze helden (en schurken) moeten kiezen tussen binnen blijven met een mogelijke moordenaar (of geest, of monster, of...) of buiten doodvriezen. Nadat je er een paar hebt genomen, lijkt het misschien niet zo erg om een ​​paar feestjes te missen en al je kerstinkopen online te doen?

De stralende (1980)

Er zijn verschillende horrorfilms over schrijvers die zichzelf afzonderen om hun nieuwe roman/spel/etc. te schrijven. alleen om constant afgeleid te worden door geesten en andere bovennatuurlijk geladen wezens, en elk van hen (in ieder geval na 1980) is iets verschuldigd aan Stanley Kubricks bewerking van De glans . Hoewel misschien niet de meest 'trouwe' vertelling van Stephen Kings bestseller, produceerde de film niettemin een schijnbaar eindeloos aantal beelden die voor altijd in de hoofden gebrand staan ​​van iedereen die hem heeft gezien. 'Hier is Johnny!', de zussen die in de hal staan, het bloed dat uit de liftdeuren spuit, verdorie, zelfs het tapijtpatroon is direct herkenbaar. En dan te bedenken dat Jack Torrance daar maar zes maanden vastzat! We zijn op acht en tellen - dus nu zijn we allemaal officieel gekwalificeerd om te dienen als de verzorger van de Overlook!

Het ding (1982)

Geloof het of niet, John Carpenter's bewerking uit 1982 van John Campbells novelle 'Who Goes There?' (die in 1951 zeer losjes was aangepast) Het ding uit een andere wereld ) was een box office flop toen het werd uitgebracht, met ET deels de schuld - het publiek wilde knuffelige buitenaardse wezens, geen enge monsters die zich voor je collega's zouden voordoen en je armen eraf bijten. Maar in de loop van de tijd is het terecht opnieuw beoordeeld als een klassieker, en velen noemen het de beste film van Carpenter, een film die heeft geleid tot een vervolg op een videogame en een prequel uit 2011 (beide verwarrend genoeg ook net genoemd Het ding ), plus een bordspel.

Al dat spul is leuk om te hebben, maar de film zelf is alles wat je echt nodig hebt; Carpenter's pitch perfecte weergave van isolatie en paranoia onder de tientallen mannen die vastzitten op hun Antarctische basis, is nu net zo effectief als toen. De speciale effecten van Rob Bottin zijn geen dag ouder geworden, en de Ennio Morricone-score (met wat extra aanwijzingen van Carpenter zelf) behoort tot zijn beste. En je kunt praktisch VOELEN hoe koud het is, zelfs voordat Kurt Russell's MacReady de basis weer betreedt met een bevroren baard (die er nog steeds glorieus uitziet) na slechts een paar minuten buiten te hebben gestaan. Je bent beter af met de gedaanteverwisselaar.

ellende (1990)

Als Paul Sheldon van James Caan midden in de zomer zijn autorit had gemaakt, had hij waarschijnlijk zijn 'Number One Fan' Annie Wilkes (Kathy Bates, die terecht een Oscar won voor haar werk hier) nooit ontmoet. Maar zijn Camaro was geen partij voor de ijzige wegen in Colorado, en we kunnen de hele dag discussiëren of het beter was geweest om dood te vriezen in de auto of 'gered' te worden door Annie. De sneeuwcondities zijn haar excuus waarom hij daar eerst vastzit, maar zelfs als het duidelijk wordt dat dit niet de echte reden is, speelt het zeker een rol in waarom hij ook niet gemakkelijk kan ontsnappen - zelfs voordat zijn voet het zakelijke einde bereikt van een voorhamer.

30 dagen van de nacht (2007)

In de verfilming van de bestverkochte stripserie uit 2007 spelen Josh Hartnett en Melissa George de hoofdrol als een van elkaar vervreemd stel dat vast komt te zitten in hun stadje Barrow in Alaska gedurende een lange periode waar de zon nooit opkomt - een perfecte plek voor hongerige vampiers, die als we weten zijn niet bepaald simpatico met daglicht. De vriestemperaturen blijken net zo gevaarlijk te zijn als de bloeddorstige wezens die de stad omringen, met onze helden die op zoek zijn naar onderdak en voorraden die kunnen duren tot de zon eindelijk opkomt (over, je raadt het al, 30 dagen). Regisseur David Slade en DP Jo Willems worden nooit moe van het tonen van bloed dat over de pure witte sneeuw spuit, dit alles onder een oneindige duisternis en constant gehuil van de wind die je nooit laat vergeten dat de zon onze helden op meer dan één manier gaat redden.

Koude Prooi (2006)

Fans van old-school slasherfilms zoals Vrijdag de 13e en de brandende moet veel te vinden zijn in deze Noorse thriller, de speelfilmdebuut van Grafrover regisseur Roar Uthaug. Onze helden zijn een groep snowboarders die zich uitstekend vermaken op de piste tot er een vervelende blessure oploopt. Op zoek naar onderdak, vinden ze een verlaten lodge die - zoals vaak het geval is in dergelijke dingen - helaas de thuisbasis is van een lokale gemaskerde moordenaar. De bovengemiddelde sympathie van de kinderen en de nadruk op spanning over het aantal lijken maakt het een sterker dan verwachte inzending in het subgenre, en Uthaug gebruikt de setting voor maximaal potentieel - compleet met een schattige kleine knipoog naar De glans voor de goede orde.

Windchill (2007)

Een waarschuwend verhaal over rijden met vreemden (uit een pre-Uber-tijd, niet minder), de film speelt Emily Blunt als een student die een ritje maakt met Ashton Holmes nadat ze zijn naam op het rittendeelbord van hun universiteit had gevonden. Maar dit is geen romcom; het klikt niet echt tussen de twee, en tot overmaat van ramp gaat de auto van Holmes kapot ergens op een zijweg in Pennsylvania, mijlenver verwijderd van hulp. Niet dat ze zomaar naar het laatste tankstation kunnen lopen of wat dan ook; zoals de titel aangeeft, is het onder het vriespunt en geen van beiden is voorbereid op zo'n wandeling. Ze zijn ook niet voorbereid op de geesten en andere griezelige bezoeken die hen teisteren als onderkoeling optreedt, waardoor een toch al slechte situatie nog veel erger wordt. Moraal van het verhaal: blijf thuis!

Bevroren (2010)

Nee, Elsa en Olaf zitten hier niet in. Deze thriller uit 2010 van Adam Green vindt een drietal snowboarders vast in een stoeltjeslift die is uitgeschakeld terwijl ze er nog steeds op zitten, vanwege miscommunicatie van de rit-operator beneden. Met het lokale skigebied gesloten tot het volgende weekend (het klinkt gek, maar dat is echt iets voor de kleinere skigebieden in New England waar de film zich afspeelt, aangezien ze slechts een deel van het seizoen in het weekend open zijn) de drie hebben de keuze tussen hopen dat er redding komt, wachten op de week bij temperaturen onder het vriespunt zonder voorraden, of proberen uit hun gammele stoel te komen, dertig meter hoger. Het is de beste soort overlevingsthriller, waarin je in je comfortabele huis quarterback in een fauteuil kunt spelen, alleen om te zien hoe de personages diezelfde dingen proberen en er duur voor betalen.

De loge (2019)

Deze recente festivalhit van de makers van Welterusten mama vertelt het verhaal van Grace (Riley Keough), een getroebleerde jonge vrouw die onlangs een relatie heeft gekregen met Richard (Richard Armitage), een gescheiden man met twee kinderen. In de hoop een band te krijgen met haar toekomstige stiefkinderen, besluit het kwartet de kerstdagen door te brengen in de familielodge, alleen vanwege werkproblemen, waardoor Richard een paar dagen weg moet, en Grace alleen achterlaat met twee kinderen die haar niet zo leuk lijken te vinden. Naarmate de sneeuwstormen hen steeds vaker in huis houden, begint Grace te barsten - of proberen de kinderen haar gek te maken zodat hun vader het uitmaakt met haar? Deze slow-burn-chiller was eigenlijk een van de laatste films die in de VS (beperkt) werd uitgebracht voordat de Covid-19-shutdowns begonnen, dus als je het geluk hebt om hem te zien, kun je jezelf beschouwen als onderdeel van een exclusief publiek. Niemand die het in de bioscoop zag, dacht dat dit het grootste deel van het jaar hun realiteit zou zijn!

Krampus (2015)

De meeste kerstfilms bevatten sneeuw in een of andere vorm, maar die van Michael Dougherty Krampus - een filmische neef van zijn eerdere Trick r' Treat - is een van de weinigen die het als een nadeel voor de procedure beschouwt. Met een huis vol onaangename familieleden (denk aan Kerst vakantie ), Adam Scott en Toni Collette worden op een ochtend wakker en ontdekken dat de stroom is uitgevallen, dat al hun buren weg zijn en dat een nooit eindigende sneeuwstorm hen ervan weerhoudt ver van elkaar te komen OF de monsters die hen belegeren als de nacht valt . Het is allemaal het werk van het titulaire monster, dat ongebruikelijke manieren heeft om ze de vakantie te laten waarderen. En met ongewoon bedoel ik griezelige seks (met wat gekkigheid erin gegooid) en verrassend gewelddadig voor een PG-13-film, hoewel met een macaber gevoel voor humor dat het geheel een ongebruikelijke maar plezierige kijk maakt op het 'vastzitten met de schoonfamilie.

Storm van de Eeuw (1999)

Bijna twintig jaar later De glans , schrapte Stephen King de tussenpersoon en schreef een ingesneeuwde horror rechtstreeks voor het scherm. Het kleine scherm, dat wil zeggen, als Storm van de eeuw was een ABC-miniserie die in première ging tijdens een besneeuwde februari. Het perceel is vintage King; een kwade kracht (in de vorm van een man genaamd Andre Linoge) arriveert in een klein stadje en zet Tim Daly en de rest van zijn bewoners tegen elkaar op, niet anders dan Noodzakelijke dingen en Tommyknockers ervoor (en Onder de koepel daarna). Het belangrijkste verschil is dat ze allemaal vastzitten door de titulaire storm, waarvan wordt gezegd dat het de ergste in honderd jaar is - en zelfs nog problematischer als ze op een eiland zijn. Het mysterie over wat Linoge wil is geïnspireerd door Shirley Jackson's The Lottery, en gezien onze huidige situatie is het misschien een geschikte film om opnieuw te bekijken, omdat het laat zien hoe snel mensen zich tegen elkaar kunnen keren in plaats van goed te doen door hun buren.

Bonus: als je er een dubbele functie van wilt maken, Daly's lange tijd Vleugels co-ster Steven Weber speelde Jack in de ABC-miniserieversie van De glans !